Marit Arnstad uttaler at avtalar om krafta må reforhandlast. Me veit kva ho snakkar om – EØS-avtalen. Ein statssekretær i AP er raskt ute med svar. Me treng ikkje lesa mellom linjene for å forstå det han seier: det kjem ikkje på tale.

Det er ingen løyndom at regjeringa er i ein skvis på dette området, me kjenner både SP og AP sine haldningar når det gjeld både EU og EØS-avtalen. Trass i dette seier Hurdalsplattforma klårt at EØS-avtalen skal ikkje rokkast ved i denne regjeringsperioden. Og like fullt presenterer regjeringa i same plattform politiske programpostar som ikkje let seg gjennomføra under EØS-avtalens regime.

Presset aukar på regjeringa. Frå mange hald – det er på høg tid. Lier Hansen i Norsk Industri vil reforhandla avtalen, sterke krefter i fagrørsla vil det same, industrien ser signala og vil og ha ein omkamp om kven som skal styra krafta i landet.

I tillegg altså splid internt i regjeringa. Det sentrale spørsmålet om kven som skal styra kraftpolitikken glir dei unna gong på gong. Det går mykje tid og ressursar med til å bortforklara og til å flytta merksemda bort frå det viktigast spørsmålet: Kven styrer krafta vår?

Nei til EU må krevja konkrete svar på nettopp dette, og i tillegg be om svar på kva forpliktingar Norge har ovafor EU / EØS-avtalen. Kva og kven er det som konkret hindrar oss i å ta grep?

Oppmodinga til regjeringa er:

Hald opp med utanomsnakk og bortforklaringar. Kom til fakta! – og la veljarane få vita kva som må til for å ta kontroll og styring av krafta attende til dei folkevalde, dei som veljarane trass alt har vore med på å stemma fram til regjeringsposisjon.

Nok bla-bla no!